Parafia p.w. św. Augustyna w Lipinach

Wyzytacja kanoniczna i Wybory do Rady Parafialnej

Wybory do Rady Parafialnej

Święto Bożego Miłosierdzia 2012

Dziś druga niedziela wielkanocna, a więc niedziela miłosierdzia, ustanowiona
przez papieża Jana Pawła II w 2000 roku.

Kult miłosierdzia rozpoczął się i rozszerzył za pośrednictwem świętej siostry Faustyny, której zadanie to zlecił sam Pan Jezus. Kult ten ma swój wyraz w pięciu postaciach nabożeństwa do miłosierdzia Bożego:

1)      Obraz Jezusa Miłosiernego – namalowany na polecenie Jezusa według wizji siostry Faustyny:

„ Wieczorem, kiedy byłam w celi – pisze święta w swoim Dzienniczku – ujrzałam Pana Jezusa ubranego w szacie białej. Jedna ręka wzniesiona do błogosławieństwa, a druga dotykała szaty na piersiach. Z uchylenia szaty na piersiach wychodziły dwa wielkie promienie, jeden czerwony, a drugi blady. (…) Po chwili powiedział mi Jezus: Wymaluj obraz według rysunku, który widzisz, z podpisem: Jezu, ufam Tobie”                                   
Blady promień oznacza oczyszczenie dusz, a więc sakramenty chrztu i pokuty, czerwony –krew będącą życiem dusz, a więc Eucharystię.

2)      Święto Miłosierdzia – wiąże się nierozłącznie z obrazem:

„Ja pragnę, aby było Miłosierdzia święto. Chcę, aby ten obraz, który wymalujesz pędzlem, był uroczyście poświęcony w pierwszą niedzielę po Wielkanocy, ta niedziela ma być świętem Miłosierdzia” (Dz. 49)

3)      Koronka do Miłosierdzia Bożego – podyktowana siostrze Faustynie w 1935 roku jako modlitwa przebłagalna i uśmierzająca Boży gniew, a także wyjednująca niezliczone łaski i miłosierdzie podczas życia i w godzinie śmierci.

Koronkę odmawia się na różańcu w następujący sposób:

        Na początku 
Ojcze nasz, Zdrowaś Maryjo i  Wierzę w Boga.

        Na dużych paciorkach (1 raz) 
Ojcze Przedwieczny, ofiaruję Ci Ciało i Krew, Duszę i Bóstwo najmilszego Syna Twojego, a Pana naszego Jezusa Chrystusa, na przebłaganie za grze- chy nasze i całego świata. 

        Na małych paciorkach (10 razy) 
Dla Jego bolesnej męki, miej miłosierdzie dla nas i całego świata. 

        Na zakończenie (3 razy) 
Święty Boże, Święty Mocny, Święty Nieśmiertelny zmiłuj się nad nami i nad całym światem.

4)      Godzina Miłosierdzia – godzina 15, czyli godzina śmierci Jezusa

”Ile razy usłyszysz, jak zegar bije trzecią godzinę, zanurzaj się cała w miłosierdziu moim, uwielbiając i wysławiając je: wzywaj jego wszechmocy dla świata całego, a szczególnie dla biednych grzeszników, bo w tej chwili zostało na oścież otwarte dla wszelkiej duszy”
(Dz. 1572)

Aby modlitwa zanoszona w tej godzinie była wysłuchana, musi być zanoszona do Jezusa, mieć miejsce o godzinie trzeciej po południu i odwoływać się do wartości i zasługi męki Pańskiej.

5)      Szerzenie czci Miłosierdzia – a więc postawa ufności wobec Boga i naśladowania Bożej miłości miłosiernej wobec bliźnich. Chrystus pragnie, aby Jego czciciele wykonywali codziennie przynajmniej jeden akt miłości bliźniego.

„Dusze, które szerzą cześć miłosierdzia mojego, osłaniam je przez całe życie, jak czuła matka swe niemowlę, a w godzinie śmierci nie będę im Sędzią, ale miłosiernym Zbawicielem” (Dz. 1075)

Cytaty pochodzą z „Dzienniczka” świętej siostry Faustyny Kowalskiej, który jest w całości dostępny na stronie:  http://www.faustyna.pl

Sama święta Faustyna (1905-1938), zwana sekretarką lub apostołką Bożego miłosierdzia, była prostą i skromną zakonnicą. Urodziła się jako Helena Kowalska  w ubogiej i pobożnej rodzinie chłopskiej zamieszkującej wieś Głogowiec. Miała dziewięcioro rodzeństwa.

Już jako siedmioletnia dziewczynka odczuła głos powołania, jednak rodzice sprzeciwiali się jej wstąpieniu do klasztoru. Pracowita, pobożna, posłuszna i rozmiłowana w modlitwie Helena w szesnastym roku życia rozpoczyna pracę na służbie w Aleksandrowie i Łodzi, by pomóc finansowo rodzinie. Próbuje zagłuszyć Boże wezwanie, jednak Jezus upomina się o nią w wizji, jakiej doświadcza na wiejskiej zabawie. Tam widzi Go umęczonego i słyszy: Dokąd cię cierpiał będę i dokąd mnie zwodzić będziesz?”. Od tego momentu puka do bram różnych zgromadzeń, aż ostatecznie osiada w klasztorze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia.

Tam wiedzie zwyczajne zakonne życie, zachowując wiernie regułę i gorliwie spełniając obowiązki . Jest skupiona i milcząca, ale przy tym niezwykle naturalna, radosna, pełna życzliwej i bezinteresownej miłości dla bliźnich.

Jej to właśnie w licznych wizjach ukazuje się Jezus, polecając wielką misję ogłoszenia światu swego Miłosierdzia. Faustyna ochoczo odpowiada na Boże wezwanie i oddaje swoje życie na ofiarę za grzeszników.

Celem jej życia staje się pełne zjednoczenie z Bogiem i ofiarna współpraca z Jezusem w dziele ratowania dusz. Całość  bogatych duchowych przeżyć zapisuje na polecenie Jezusa w swoim „Dzienniczku” (patrz wyżej).

Wiedzie surowy tryb życia, narzuca sobie liczne posty i umartwienia, co powoduje osłabienie zdrowia, wyczerpanie i kilkakrotne leczenie szpitalne. Do fizycznych cierpień dochodzą duchowe, które ofiaruje za grzeszników.

Wyniszczona fizycznie, ale w pełni dojrzała duchowo, umiera w opinii świętości w 1938 roku, mając zaledwie 33 lata, a więc dokładnie tyle, ile Jezus w chwili śmierci.

Jej ciało spoczęło w Krakowie-Łagiewnikach, gdzie obecnie mieści się Sanktuarium Bożego Miłosierdzia i klasztor Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia.

W roku 1968 roku rozpoczął się proces beatyfikacyjny polskiej zakonnicy, zakończony beatyfikacją  w 1993 i kanonizacją w 2000 roku, których dokonał papież Jan Paweł II.

W naszej parafii posiadamy relikwie św Faustyny Kowalskiej w relikwiarzu stojącym na ołtarzu

Wielkanoc 2012